|
İSTATİSTİKLER |
Üyeler: 83
Haberler: 126
Web Bağlantıları: 5
Ziyaretçiler: 172063
|
|
40 Hadis
İnsanların Peygamberlerden öğrenegeldikleri sözlerden biri de: “Utanmadıktan sonra dilediğini yap!” sözüdür.Buhârî, Enbiyâ, 54; EbuDâvûd, Edeb, 6. |
|
|
ANA...MİLLETİ YOĞURAN MUKADDES EL |
|
|
 “Toprak, tohuma ana; kaynak çağlayana; Havva insanoğluna; Meryem bir Ruh'a; Âmine bütün bir hakikate, varlığın sırrına, sırların özüne...” Anadır, fedakârlığın, cömertliğin, karşılık beklemeden vermenin ve sevginin sembolü...Anadır, Kur’an ifadelerinde kutsileşen, Peygamberimizin dilinde yüceleşen,merhameti, çileyi, sabrı ve fedakârlığı aşk haline getiren…
“Toprak, tohuma ana; kaynak çağlayana; Havva insanoğluna; Meryem bir Ruh'a; Âmine bütün bir hakikate, varlığın sırrına, sırların özüne...” Anadır, fedakârlığın, cömertliğin, karşılık beklemeden vermenin ve sevgininsembolü...Anadır, Kur’an ifadelerinde kutsileşen, Peygamberimizin dilinde yüceleşen,merhameti, çileyi, sabrı ve fedakârlığı aşk haline getiren… Anadır, duası kabul olan, hoşnutluğu cennet yolunu açan… Anadır, yüce dinimizin, özel bir yer verip mutluluğun en üst noktası olan cennetiayakları altına serdiği…Anadır, vaktinde kılınan namazdan sonra kendisine yapılan iyiliğin en sevimli işolduğu bildirilen, Allah'ın rızasını kazanmanın, cennete ulaşmanın yollarından biriolduğu belirtilen...Anadır, bir milleti yoğuran mukaddes el, toplumun ilk hücresini teşkil edenyuvanın kurucusu…Evlât, ananın vücudundan bir parça, kucaklarda 'gönül yakan sevgili', emekleyenyumurcak ve nihayet birbirini takip eden ayrılışlarla, ana için sineyi yakan bir kor,kalbe saplanan bir mızrak... Gelişme dönemi, tahsil hayatı, askerlik çağı, bunların her biri, ananın yüreğiniağzına getiren bir ızdırap dönemeci. Ana, her zikzakta bir sürü gözyaşı döker:Yavrusunun okuma ayrılığına, evlilik ayrılığına ve askerliğine... O, daimabuhurdan gibi tüter. Teselli bulup durduğu olduğu gibi, sel sel olan gözlerininyaşında boğulduğu da olur. O, vatanına, namusuna, mukaddesatına gerektiğindekurban verdiği yavrusunu armağan sayar ve teselli olur. Ya bir hiç uğruna ölene?İşte burada ananın dili tutulur. Anadır, “Haydi oğlum, haydi git! Ya gazi ol, ya şehit” diyerek, her türlü fedakârlığıgöstererek, gecesini gündüzüne katarak büyüttüğü, yemeyip yedirdiği, giymeyipgiydirdiği, canından can, kanından kan verdiği aslanını, askerlik yaşına getirdiğicivanını, vatan için şehit veren, şehit olan evlâdına ağıtlar yakıp türkülersöyleyen... Anadır, nice cihangiri doğuran. Anadır bu toprağın bağrında birer kale gibiduran… Kim bilir kaç defa, gecenin ıssızlığında ve karanlığında kendimizi onun kucağınaatmak istemişizdir.Kim bilir kaç defa, bunalmışızdır da onun ümit ve teselli veren, sıcak, duru veâdeta tılsımlı sinesine kendimizi salmış, ona sımsıkı sarılmış, onun bir şefkatesintisi sunan esrarlı mırıltısıyla hazdan hazza kanatlanmış ve huzurlagerinmişizdir. O, bir vefa ve şefkat âbidesidir ki; ne çektiği zahmetlerin, ne göğüslediği sıkıntıve çilelerin gırtlağına kadar dayanması, ne de evlât vefâsızlığının bir poyraz gibiesip ruhunu sarması, ona gurbetlerin en acısını yaşatması onu fıtratındansıyıramamıştır.Ana vardır, dünyaya getirdiği yavruyu Hakk yoluna adayan… Ana vardır, evlâdıyla âbideleşen, âdeta başı semaya ulaşan... Ana vardır, firavun otağında bir milletin gözdesi… Ana vardır, sessiz, belirsiz vemeçhul, ama güller, çemenler yetiştiren... Ana vardır destanlara sığmayan;zihinlerde ve gönüllerde yer eden... Ana vardır, huzuru ve rahatı sadece vermekte bulan, sevdikleri için hayatıngetirdiği bütün sıkıntılara direnen, karşı koyan ve mücadeleyi hiçbir zaman eldenbırakmayan… Ana vardır, akla gelen her hatıranın bir çizik attığı yüreklerde, yıllar öncesiningörüntüsü ve güzelliğiyle, atıldığı düşkünler yurdunda ziyaret edilme hayaliyleyaşayan…Ana vardır, yüzündeki her çizgide bir başkalık, bir sır gizli olan… Yaşadıklarını,görüp geçirdiklerini, çektiklerini, yüzündeki çizgilerle anlatan...Ana vardır, yıllar yılı, bin bir cefaya, bin bir çileye sabrederek beslediği yavrularınınher birini bir başka gurbete salan... Yüreğinin her köşesi onların hasretiyle için içinyanan... Tek tek uçurduğu kuşlarının ardından hüzünlü bakışlarla ufku tarayan...Gün sayan... Bayramların gelmesini bekleyerek, onlara kavuşacağı günlerinumuduyla yaşayan... Arada, bir telefon sesiyle hasretliği bölünen, yürek yangınınasu serpilen, teselli bulan...Çocuk vardır, analarının yüzünü bir kez dahi olsa görmeyen, hatırlamayan, anaşefkatinin, ana sevgisinin ne olduğunu bilmeyen, bunu tatmaya fırsat bulamayan...Yüreğinde her an bu sevginin eksikliğini duyan, hisseden... “Anam yaşasaydı da,derdime ortak olsaydı, başımı göğsüne dayasaydım, o da beni kucaklasaydı,öpseydi, koklasaydı, o tatlı sesiyle ‘Yavrum’ deseydi” diyerek gözleri buğulanan... Çocuk vardır, yetim ve öksüz… Gözlerinde çaresizlik, yüreklerinde hüzün,alınlarında endişe çizgileri ile hayat mücadelesi veren… Bir küçücük tebessüme,şefkatle uzanan ele hasret, belki unutulmuş, ama yine de bir umut, hatırlanmayıbekleyen… Çocuk vardır, gülmenin ne olduğunu unutmuş, gülse bile yüzünde gülücükleraçmayan, gülüşleri yüzünde donan… Çocuk vardır, çiçek vereceği, öpücükler konduracağı anası olmadığı için, kuytuköşelerde gizli gizli ağlayan… ‘Ana’ yücedir. “Toprak Ana”dır, “Ana Kucağı”dır, “Anavatan”dır, “Anadil”dir, “Anagibi yar, Bağdat gibi diyar olmaz”dır ve “Ana başa tâc imiş, her derde ilâc imiş/Birevlât pîr olsa da, anaya muhtaç imiş.” “Ağlarsa anam ağlar, gayrisi yalan ağlar”dır. Biliriz ki, şefkat ve merhamet hissi kula önce anadandır; sevgi ve acımayı anayaveren yüce Yaratan'dır.Anaları yar eyleyen, dualarını var eyleyen Allah’ım, bizleri hiçbir vakit dar eyleme.Efendimizin hürmet ettiği analar hürmetine, büyük anamız Hz. Hatice, Hz. Aişehürmetine analarımızı affeyle. Analarımızın yüzü suyu hürmetine bizleri de affeyle. Hakkımızdaki hayır dualarını lütfen kabul eyle… Dr. Ömer Menekşe
|
|
Son Güncelleme ( Cuma, 25 Nisan 2008 )
|
|
|
(Allah Rasûlü) “Din nasihattır/samimiyettir” buyurdu. “Kime Yâ Rasûlallah?” diye sorduk. O da; “Allah’a, Kitabına, Peygamberine, Müslümanların yöneticilerine ve bütün müslümanlara” diye cevap verdi. Müslim, İmân, 95. |
|
|
