İKİ NEFES VE İNSAN

 

            Yaratılmışlar içinde en güzel biçimde dizayn edilmiş olan insanoğlu, yeryüzünü de biçimlendirme ve düzenleme görevi ile vazifelendirilmiştir. Allah bu insanoğlunu yeryüzünün halifesi unvanıyla da taltif etmiştir. Öte yandan ise yeryüzünde ne kadar canlı ve cansız varlık varsa tamamını Allah insanoğlunun emrine ve hizmetine sunmuştur. Yeryüzünde tek sorumlu varlık olan insanoğludur, çünkü bu sorumlu varlık yeryüzünde bozgunculuk yapmaması konusunda da yüce yaratıcı tarafından uyarılmıştır. İyi ve güzel değerler ürettiği, güzel işler yaptığı takdirde hem bu dünyada hem de öteki dünyada ödüllendirileceği hatırlatılmıştır.

            İnsanoğlunun güzel değerler üretebilme becerisi olduğu gibi, pek çok beceriksizlikleri de dünyayı yaşanmaz, içinden çıkılmaz hale getirmeye yetmektedir. Aynı zamanda dünyayı mamur edebilme kabiliyeti olduğu gibi, varolan güzelim çevreyi kirletme ve ekolojik dengeyi bozabilme gayretleri de gözlenmektedir. Hangi taşı kaldırırsanız kaldırın iyilik ve kötülük adına hep insanoğlunun parmağı ve izleri bulunmaktadır. İnsanları öldüren, hayvanların defterlerini düren, ağaçları ve tüm canlıları yok etmek için adı sanı duyulmadık silahlar üreten, hatta bir insanı yok edebilmek için birey başına beş bomba yapan, kimsesiz, masum ve insan olmaktan başka suçu olmayan insanları öldüren, insanoğlu olduğunu bilmem söylemeye gerek var mı? Her insanın öteki insan kadar yaşamaya hakkı olduğunu anlayabilmesi için, öteki insan tarafından bir acıya ve ıstıraba katlanmasını düşünmemek gerekir. Tüm bu sıkıntıların temelinde benim daha çok olsun, benim dediğim ve benim hükmüm yürüsün, kısacası esasında çıkardan başka bir şey bulunmamaktadır. Halk ozanı Aşık Veysel’in dediği gibi “kim okurdu kim yazardı, bu düğümü kim çözerdi, koyun kurt ile gezerdi, fikir başka başka olmasa” fikirlerin başka başka olmasından daha tabii ne olabilir? Ancak fikirlerin başka başka olması başka başka fikirli insanların beraber yaşamasına engel değildir. Gül ile diken, dil ile dişler bir arada beraber yaşayabiliyorlar. Biri sert biri yumuşak, biri nazik biri adı üstünde diken.

            Gelin görün ki insan hemcinsinden kendini korumak, aynı zamanda korunmak zorunda. Kim kimden, kimi kimden korunuyor? Herhalde insan insandan korunduğu gibi insanı insanlardan koruyanlar da var. Demir kapılar ve pencereler, malımızı mülkümüzü korumak için çelik kasalar, kilit üzerine kilitler tüm bunlar insanlardan korunmak için. Korunan insan, koruyan insan, korunduğu canlı gene insan. Dünyadakiler dünyalıklara yetecek kadar, Allah bol bol yaratmış, yeter ki insanoğlu engel olmasın ve zarar vermesin ve hakça paylaşmasını bilsin. Kaldı ki, dünyayı kimse bitirememiş, aksine üzerinde ve altında yaşadığı dünya onun defterini dürmüş, yaptıkları yanına ya kâr, ya da zarar kalmış. Bedence insandan daha kuvvetli hayvanlar insana zarar vermiyor, paramıza ırzımıza dokunmuyor, insanlarla savaşmıyor, insanı öldürmüyor. Buna mukabil insanı zararsız hale getirmek yine insana düşüyor.

            Dert çok da derman yok mu? Aslında derdin içinde derman da var. Problemi çözmek için yine probleme başvurmak gerekmiyor mu? İnsanlar asla kötü değil, fakat yaptıkları çok kötü ve korkunç. Kötü insan yoktur dünyada, kötü ve zararlı iş yapan insanlar vardır. Onların zararına engel olmak yine insana düşüyor. Eliyle, diliyle, gönlüyle, davranışıyla, içten yürekten duasıyla. İyiyi ve hayrı göstermek, kötüyü ve şerri göstermek insanın elinde olduğu gibi, tüm kötülükleri yapmak ve tüm güzellikleri sergilemek de, güzel işleri yapmakta insanoğlunun elinde değil mi?

            İnsanlar, heykeltıraşın heykeli dokuduğu ve okuduğu gibi dokunması ve okunması gerekiyor çağımızda. İnsanın kendisini sevmesi için başkasını da sevmesi gerekiyor. Aksi halde başkasını sevmeyen insan kendisini de sevmiyor demektir. Kendisini seven insan çiçeği de, böceği de canlı varlıkları da cansız varlıkları da sever. Tek başına bir canlı bir işe yaramaz, yaşayamaz, bir el başka bir ele muhtaç olduğunu insan nasıl unutur? Bir nefese başka bir nefes lazım. İnsan iki nefesle duruyor ve yaşıyor. Verdiği nefes ve aldığı nefes. Verdiği nefesi alamazsa ölür, aldığı nefesi veremezse yine ölür. Demek oluyor ki, bizim nefese değil nefeslere ihtiyacımız var. Bir nefese bir nefes, bir sese bir ses daha gerekir. Gelin kimse kimsenin nefesini tüketmesin ve sesini kesmesin. Mutluluğu   ve huzuru yakalamanın yolu, herkes nefesine ve nefsine sahip olmaktan ve sesini yükseltmemeden geçtiğini bilmelidir.