Hayatımızı hep başkalarının değişmesini beklemek ya da onları değiştirmeye çalışmakla veya onları yargılamakla geçiririz. İş yerinde müdürümüzün, çalışma arkadaşımızın, evde eşimizin, çocuklarımızın, komşularımızın değişmesini isteriz. Ama unutmayın, dünyada değiştirebileceğimiz tek bir kişi var o da kendimizdir. Başkasını değiştirmeye asla gücümüz yetmez. Zamanımızı, enerjimizi ve bilgimizi başkalarını değiştirmeye değil, kendimizi değiştirmeye harcamalıyız. Biz duygu, düşünce ve davranışlarımızı değiştirdiğimizde, karşımızdaki insanların da değiştiklerini görmek zor olmayacak. Değişim içten dışa olursa başarılı olur.

       Evinde eşinden, çocuğundan bir tebessümü, tatlı ve sıcak bir sözcüğü esirgeyenlerin, işyerlerinde müdürlerinden bunu beklemeleri insafsızca olur (zaten olmayacaktır). Artık başkaları ile ilgilenmeyi bırakıp, kim olduğumuza ve nereye doğru yürüdüğümüze bakmalıyız.

      O sabah acelem yoktu. Tramvaydan indikten sonra yavaş yavaş yürürken, benimle birlikte tramvaydan inen ve önümde yürüyen aç adamın hareketlerini izlemeye başladım. En öndeki, sanki arkasından biri kovalıyormuş gibi acele adımlarla yürüyordu. Arkasından gideni bir hayli geride bırakmıştı. Kendi kendime: "Bu adam mutlaka hayatta başarılı olacaktır." diye düşündüm. Onun arkasından giden adam sakin adımlarla ilerliyordu. "Belki bu adam hayatta bir şeyler başarabilir." diye mırıldandım.

      En arkadan gelen adam ise sanki hiç bir hedefi yokmuş gibi etrafına bakıyor ve sallana sallana yürüyordu. Onun için ise:

      "İşte" dedim, "Hayatta hiçbir şeye yaramayacak bir serseri!" Derken aklıma bir şey geldi: "Ben bu adamların her üçünün de gerisindeyim!"